Wheelie - jak nauczyć się jazdy na tylnym kole

Wheelie kojarzy się z popisami na parkingu, ale w tle tej sztuczki kryje się umiejętność, z której korzysta każdy dobry zawodnik: wyczucie punktu równowagi roweru na tylnym kole. Na trasie przydaje się przy unoszeniu przodu na przeszkodę i w luźnych, stromych podjazdach, gdzie przednie koło i tak ledwo trzyma się ziemi. Rozróżnijmy najpierw dwie rzeczy: wheelie jedzie się siedząc i pedałując, natomiast manual to jazda na tylnym kole na stojąco, bez pedałowania. Ten poradnik dotyczy pierwszej wersji, bo od niej nauka jest bezpieczniejsza i szybsza.

Przygotowanie: bieg, siodło, palec na hamulcu

Wrzuć środkowy, dość lekki bieg - na zbyt lekkim kadencja ucieka i przód opada, na zbyt ciężkim nie uniesiesz koła impulsem. Siodło ustaw odrobinę niżej niż do normalnej jazdy, żeby mieć zapas ruchu. Najważniejsza rzecz z całego poradnika: przez cały czas trzymaj jeden palec na klamce tylnego hamulca. Naciśnięcie go w dowolnym momencie opuszcza przednie koło na ziemię. To Twój bezpiecznik i jedyna rzecz, która oddziela naukę wheelie od nauki lądowania na plecach.

Uniesienie: impuls pedałem, nie szarpnięcie

Ustaw korbę mocniejszej nogi tuż za górnym położeniem, mniej więcej na godzinie pierwszej. Z tej pozycji wykonaj zdecydowany impuls pedałem i równocześnie odchyl tułów w tył, z ugiętymi, a potem prostującymi się ramionami. Przednie koło unosi się od mocy przekazanej na tylne, a nie od ciągnięcia kierownicy. Jeśli musisz szarpać rękami, znaczy to, że impuls był za słaby albo bieg za ciężki.

Punkt równowagi i korekty

Celem jest dojechanie przodem do punktu, w którym rower balansuje niemal sam, a pedałowanie tylko podtrzymuje jazdę. Za nisko - dodaj mocniejszy obrót korby. Za wysoko - muśnij tylny hamulec, przód natychmiast opadnie o kilka stopni. Balans na boki wyrównujesz kolanami i delikatnym skrętem kierownicy. Cała jazda na tylnym kole to ciągła seria takich mikrokorekt, dlatego pierwsze udane wheelie trwa dwie sekundy, a nie pięćdziesiąt metrów.

Progresja

• Serie krótkich uniesień: impuls, dwie sekundy w górze, kontrolowane opuszczenie hamulcem. Dziesięć powtórzeń.
• Wydłużaj czas w górze o sekundę, dwie na sesję. Licz czas, nie metry.
• Gdy utrzymujesz się 5-6 sekund, zacznij korygować tor jazdy kolanami.
• Na końcu przenieś ćwiczenie na płaski teren i luźniejszą nawierzchnię.

Najczęstsze błędy

• Brak palca na tylnym hamulcu - jedyna prosta droga do przewrotki na plecy; bez tego nawyku nie zaczynaj.
• Za lekki bieg - kadencja ucieka po dwóch obrotach i przód opada.
• Strach przed odchyleniem - tułów zostaje nad kierownicą, więc koło nie dochodzi do punktu równowagi i wheelie kończy się po metrze.
• Wzrok w przednie koło - patrz daleko przed siebie, jak przy każdej innej technice; pomaga też utrzymać prostą linię jazdy.

Umiejętność unoszenia przodu impulsem pedału przenosi się bezpośrednio na bunny hop i na pokonywanie stopni w podjeździe. Dlatego u nas na szkoleniach wheelie pojawia się jako ćwiczenie pomocnicze, nawet jeśli nikt nie planuje jeździć na tylnym kole przez pół parkingu.